Pierre Boulez heeft zich altijd sterk ingezet voor de muziek van Béla Bartók en daarbij Bartók de modernist altijd beklemtoond boven Bartók de romanticus en folklorist. Met de jaren is Boulez als componist en dirigent meer een man geworden van de geleidelijke opbouw en de lange adem, mede dankzij zijn intensieve omgang als dirigent met romantisch repertoire. Dit alles werpt zijn vruchten af in deze opnamen. Het laatromantische Eerste vioolconcert wordt een hybride palet van lange adem en donkere kleuren, de ritmische hectiek en de bijzondere instrumentale kleuren van het Concert voor twee piano’s en slagwerk is schitterend geabstraheerde folklore en het Altvioolconcert van de opnieuw romanticus geworden Bartók is een soms meer lyrische en soms meer rituele meditatie. Van de solisten zijn Gidon Kremer en Yuri Bashmet meer uitgesproken en onvoorspelbaar dan Pierre-Laurent Aimard en Tamara Stefanovich, maar allen maken zich ondergeschikt aan Boulez’ gevoel voor drama en de lange lijn. Dat beide orkesten superieur spelen (het LSO in het dubbelconcert), is geen nieuws. Nieuws is dat Boulez, die deze drie werken in de loop der jaren niet vaak heeft gedirigeerd en vaak is verweten te dirigeren alsof hij eigenlijk componeert, hier de dirigent en componist volledig in evenwicht brengt, met als grootse winnaar Béla Bartók.

Emanuel Overbeeke

Béla Bartók

---

Concert voor twee piano’s, slagwerk en orkest, Vioolconcert nr. 1, Altvioolconcert

---

Aimard, Pierre-Laurent.
Stefanovich, Tamara.
Kremer, Gidon.
Bashmet, Yuri.
London Symphony Orchestra & Berliner Philharmoniker.
Boulez, Pierre.

---

DGG 4777440

---