De muziekgeschiedenis bevat kwellende onvoltooïngen, zoals het Mozart Requiem en de tiende Mahler. Vrijwel onbekend is dat Felix Mendelssohn in zijn stervensjaar 1847 werkte aan het oratorium Christus, dat een drieluik met zijn Elias en Paulus moest vormen, een idee van de Duitse ambassadeur in Londen die ook het libretto schreef. Felix' muzikale vorming door Friedrich Zelter had Bach als voorbeeld en harmonisering van koraalmelodieën was dagelijkse kost. Jong geleerd is lang bewonderd en dus kwam het in 1829 tot de beroemde heropvoering van Bachs Matthäus-Passion onder Mendelssohns leiding. Christus moest, in navolging van Händels Messiah, een brede muzikale kijk op Jezus' leven geven. Koningin Victoria noteerde in haar dagboek dat het Mendelssohn aan moed ontbrak het te voltooien en nu resten gedeeltes uit de eerste twee delen, die over geboorte en lijden handelen. De voorbeeldige uitvoering onder Laurence Equilbey doet ons knarsetanden over wat ontbreekt... Ihr Töchter Zions grijpt in sfeer terug op de opening van Bachs Matthäus, maar hoe ongelofelijk anders klinkt het met pizzicato strijkers die de huilende gelovigen verklanken! En, waarom zingen oratoriumverenigingen nooit de zeer zingbare en dramatische koraalcantate O Haupt voll Blut und Wunden, waarin Bach en Mendelssohn intiemer zijn dan nergens anders?

Arjan van Dijk

Felix Mendelssohn

---

Christus op. 97, Cantates chorales

---

Sandrine Piau, Markus Butter, Robert Getchell, Accentus & Ensemble Orchestral de Paris o.l.v. Laurence Equilbey

---

Naïve V 5265

---