‘Socrates en Jezus strekken mij tot voorbeeld’, zei Beethoven eens. Jezus was voor hem een wijs filosoof, een ‘groot man’ uit de antieke tijd die tijdens zijn leven nauwelijks werd begrepen. Van de Christusfiguur moest hij niet veel hebben, en dat komt tot uiting in zijn oratorium uit 1803, hier uitgevoerd onder Kent Nagano. Het werk gaat vooral over lijden, angst en vertwij-fe-ling, minder over verlossing en het eeuwige leven. Juist dat menselijke aspect maakt het werk zo expressief en werelds en dat maakt het aanvaardbaar dat de Jezusrol hier wordt vertolkt door de van nature frivole stem van Placido Domingo, die zijn neiging tot virtuoos vertoon weet te onderdrukken en zich in dienst stelt van de noten. Goed, met het Duits heeft hij nog wat moeite, maar dat is hem vergeven. Ook de sopraan Luba Orgonasova tracht haar belcantostem in te tomen. Helaas steekt de bas Andreas Schmidt tegen deze twee grootheden wel wat magertjes af. Het koor is erg aan de forse kant, zodat de apostelen als een grote mensenmassa overkomen en de Romeinse soldaten door wie ze worden gearresteerd als een heel leger. Misschien is dat gedaan om de pregnante stem van Domingo minder te laten overheersen, waardoor in de Berlijnse Jesus ChristusKirche een perfecte klankbalans ontstaat. Jos van der Zanden