Tekameli heeft zich in de afgelopen vijf jaar gemanifesteerd als de misschien wel beste zigeunerformatie van het moment. De telgen van de familie Espinas blinken uit in knoestige liederen waarin gepassioneerd leven, liefde en dood worden bezongen. Dit opnieuw uitgebrachte album, Chants Religieux Gitans, is zonder twijfel een hoogtepunt. Drie gitaren, handgeklap en vier ruige stemmen: het resultaat is een muzikale wervelwind, een emotionele stortvloed zonder weerga. De zigeuners van Perpignan spreken een eigen op het Catalaans gebaseerde taal. Het muzikale idioom is sterk geënt op de Spaanse flamenco en de via Spanje uit het Caribische gebied overgewaaide rumba. Deze zigeuners hebben hun eigen vorm van Christelijk geloof, en de teksten geven hieraan ruimschoots uiting. De liederen zijn zonder uitzondering opzwepend. De soms klagende vocalen worden voortgestuwd door virtuoos gitaarspel en ritmisch geklap. Tekameli is in wisselende samenstelling regelmatig in Nederland te zien, maar deze ‘kale’ vijfkoppige samenstelling bevalt mij beter dan de uitgebreidere bezettingen waarmee ook op popfestivals is aangetreden. Als Moïse en Salomon Espinas hun Senyor aanroepen, laat dat niemand onberoerd. Geen klaagzangen, daarvoor klinken deze Hijos de Dios veel te dwingend. Deze religieuze liederen zijn ruig, smekend en gebiedend tegelijk. Het gitaarspel is niet anders dan als goddelijk te karakteriseren. Dit album is een onmisbare klassieker. Eric van ’t Groenewout