Ik zeg: “Zuccari”. U zegt: “Wie?” Ik zeg: “Francesco Maria Zuccari.” U zegt: “Wie is dat nu weer? De nieuwe Andrea Bocelli?” Nee dus, al moet gezegd worden deze Zuccari net als Bocelli een goede neus had voor melodieën die het hart raken. Francesca Maria Zuccari leefde van 1694 tot 1764. Hij was werkzaam als organist en kapelmeester in Rome, Padua en Assisi. Veel meer is van de man niet bekend. Sterker nog. Het is zelfs niet duidelijk of de cellosonates die recentelijk ontdekt werden in Assisi daadwerkelijk geschreven zijn door de man in kwestie. Het is immers ook mogelijk dat hij daar als kopiist fungeerde.  Vooralsnog krijgt Zuccari echter het voordeel van de twijfel en daarom siert zijn naam de cover van deze nieuwe cd. Het betreft een registratie van tien onbekende cellosonates, uitgevoerd door het in barokmuziek gespecialiseerde ensemble Musica Perduta en gambist Renato Crisuolo. Het zijn luisterrijke werken die -geheel in Italiaanse stijl- met gevoel voor grandeur worden uitgevoerd. Zuccari was echter geen Vivaldi. Zijn muziek is vooral mooi en keurig, maar mist ook diepgang. Het luistert lekker weg, maar biedt weinig muzikale verrassingen.

Oswin Schneeweisz