Het moeten mooie gesprekken en gedachten geweest zijn, daar aan het begin van de achttiende eeuw bij de Italiaanse Accademia. Arcadië, het gedroomde land van vrede, rust en liefde, kwam bij herhaling voor in de literaire hoogstandjes van de leden van de Accademia. Ook een aantal componisten liet zich niet onbetuigd. Alessandro Scarlatti, Francesco Gasparini, Benedetto Marcello en Bernardo Pasquini schreven over zoete vrede, vrijheid, gracieus voortschrijdende herderinnen, de dageraad en andere schoonheden van het leven en schreven er muziek bij zoals we van een vroeg-achttiende eeuwse Italiaan kunnen verwachten. Mooi, melodieus, dramatisch, bij vlagen stormachtig in instrumentale episodes en doordrenkt met bewogen recitatieven en beeldende da capo-aria’s. Voeg hier de prachtig natuurlijke countertenor van Andreas Scholl en de instrumentale kracht van de Accademia Bizantia bij, en er ontstaat een cd die er om schreeuwt steeds weer opnieuw beluisterd te worden. Werken als Destati, Lidia mia van Gasparini, Ferma omai, fugace e bella van Scarlatti en Navicelli, ove ten vai van Pasquini zijn stuk voor stuk werken die voor deze gelegenheid gered zijn van planken waar het stof der eeuwen hoog opgetast ligt. Onvoorstelbaar dat zulke prachtige muziek zolang onuitgevoerd kan blijven. Doe uw voordeel met deze ‘cd-premières’. Paul Janssen