Cantates BWV 57, 152 en 49

Van alle markten thuis is hij, de Duitse basbariton Thomas Quasthoff. Nu eens geeft hij een klassiek liederenrecital, dan weer zingt hij volksmuziek samen met een fado-zangeres of hij is de ster van een swingend jazzconcert. Hij ontleent er de bijnaam The voice aan. In oktober wordt Quasthoff onderscheiden voor de ‘Crossover album of the year’, een jazz-cd van Deutsche Grammophon die in maart uitkwam. Inmiddels ligt de volgende al weer klaar, ditmaal weer met vertrouwd klassiek repertoire. Hoewel, vertrouwd? Samen met zijn landgenote Dorothea Röschmann stort Quasthoff zich op de zogenoemde dialoogcantates van Bach, waarin sopraan en bas een gelijkwaardig aandeel hebben en elkaar aanvullen c.q. ondersteunen. Hiermee boort Quasthoff toch weer braakliggend terrein aan, want Bach heeft hij tot nu toe nog niet echt ontgonnen. Het lijkt een risico, want bij Bach moeten topsolisten hun vocale expressie ondergeschikt maken aan het polyfone lijnenspel. Maar het probleem wordt met verve getackeld: de twee sterren beseffen dat voor een opera-achtig individualisme geen plaats is. Het sonore Quasthoff- stemgeluid herken je weliswaar meteen, maar het leidt niet de aandacht af van de muziek. De twee solisten hebben dan ook vooraf veel concerten gegeven met deze cantates, steevast met uiterst juichende kritieken.  Jos van der Zanden