De op de monumentale albums Low en Heroes vastgelegde songs van rockster David Bowie uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen hij werd bijgestaan door de excentrieke Brian Eno, zijn in respectievelijk 1992 en ’96 door componist Philip Glass tot symfonieën omgewerkt. Van de oorspronkelijke structuren van baanbrekende songs als Heroes, Neuköln, Warszawa en V2 Schneider is soms weinig over, maar de dreigende en duistere sferen van Bowie’s repertoire uit die tijd -sterk beïnvloed door de onwezenlijke sfeer van het Berlijn in de schaduw van de Muur- zijn haarscherp door Glass in Low Symphony en Heroes Symphony verwerkt. Deze afzonderlijk verschenen symfonieën zijn nu terecht als dubbelalbum opnieuw uitgebracht. Jammer is dat het cd-boekje amper informatie biedt en niet wordt teruggekeken op ontstaan en betekenis van deze symfonieën. Die laatste zijn zonder meer een geslaagd eerbetoon van de koning van modern klassiek (Glass) aan de koning van de avant garde rock (Bowie). Vastgesteld kan worden dat de rock van artiesten als Bowie en Eno tijdloze muziek heeft opgeleverd, die ook in een ‘verserieusde’ symfonische setting -en daarmee bedoel ik geenszins de kitscherige holadijee-dijenkletserij van Night of the Proms in Ahoy’- spannend, inventief en al even tijdloos blijft. Eric van ‘t Groenewout