In deze nieuwe Billy Budd, vorig jaar juni opgenomen in Glyndebourne, bevinden we ons daadwerkelijk op het oorloggschip, midden op zee. Ook de tijd van handeling is zo klaar als een klontje: de 18de Eeuw. De kostuums zijn natuurgetrouw en alles wat op de bühne gebeurt, staat ook netjes in het lobretto. Als dan ook het decor nog een verpletterende indruk maakt, kun je alleen maar roepen van 'oh en ah'. Maar niet alleen de fantastische entourage imponeert. Regisseur Michael Grandage, die hier nota bene zijn operadebuut maakt, creëert een psychologisch geladen sfeer. Bij vlagen is de spanning zelfs om te snijden. Ook over zijn personenregie kan ik niet uitgepraat raken. Zo'n intelligente productie maak je tegenwoordig nog maar zelden mee. De Zuid-Afrikaanse bariton Jacques Imbrailo (Billy) kennen we inmiddels uit Amsterdam, waar hij afgelopen maart de titelrol zong. Hier, mede dankzij de close-ups, maakt hij nóg meer indruk. John Mark Ainsley - eveneens in Amsterdam - blijft onnavolgbaar goed als Vere, en Philip Ens overtuigt als de kwade geest Claggart. Ben Johnsons is een zeer ontroerende Novice en Jeremy White een meer dan voortreffelijke Dansker. Laat ik het maar zeggen: voor mij is dit de beste Billy Budd ooit - en ik heb er toch heel wat gezien. Om Billy's afscheidswoorden te parafraseren: regisseur Michael Grandage, God bless you!
Basia Jaworski

Benjamin Britten

---

Billy Budd

---

John Mark Ainsley, Jacques Imbrailo, Philip Ens, Jeremy White, Ben Johnson, London Philharmonic Orchestra o.l.v. Mark Elder. Regie: Michael Grandage

---

Opus Arte OA 1051 D (2 DVD)

---