Various

Hush

GRATIS: Folk

0028948169207

Componist Various
Titel Hush
Artiest Fischer, Nora / Dorrestein, Marnix
Artikel nr. 481692000289
EAN Code 0028948169207
Aantal CD's 1
Label UNIVERSAL
Releasedatum 2018-04-13
# Titel & Artiest Tijd
1 O Cessate Di Piagarmi — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 004:05
2 Come All Ye Songsters — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 003:01
3 Augellin — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 003:26
4 Oblivion Soave — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 002:32
5 Vi Ricorda — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 002:39
6 Intorno All'idol Mio — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 004:12
7 Can She Excuse My Wrongs — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 003:05
8 Cold Song — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 003:07
9 Cum Dederit — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 004:53
10 Sebben, Crudele — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 002:38
11 Wondrous Machine — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 002:51
12 Hush, No More — Nora Fischer & Marnix Dorrestein 004:29

Nora Fischer is een klassiek geschoolde zangeres, maar ze verdomt het  om in een hokje gestopt te worden. Zodoende doet zij ook aan pop, folk  en jazz en dat het liefst door elkaar.
Moet kunnen, toch? Nu, van mij mag  het zeer zeker, maar dan moet het uiteindelijke resultaat overtuigender  zijn dan haar cd HUSH. In een interview met NRC zei Fischer dat zij zo veel  mogelijk mensen wil laten horen hoe ‘tijdloos mooi die liedjes van vier  eeuwen oud zijn’.
Vandaar dat zij met gitarist Marnix Dorrestein samen is  gaan kijken ‘wat er gebeurt als je die muziek omzet naar de taal van nu’. 
Wellicht ben ik er te oud voor, maar als dit de taal van nu is, versta ik hem  niet. Er valt niet te ontkennen dat het geheel iets heeft, zeker de bijdrage  van de gitarist vind ik bij vlagen spannend. Fischer zingt wat mij betreft  wat eenkleurig en emotieloos, waarmee zij het tegenovergestelde bereikt  van wat ze beoogde. Ik hoor te veel Emma Kirkby en te weinig Cathy  Berberian, bij wijze van spreken. De zeer ingetogen gezongen titelsong  Hush, no more van Purcell is wellicht het beste voorbeeld van hoe deze cd  klinkt. Op den duur slaat de verveling toe, maar dat kan natuurlijk ook aan  mij liggen. 

Basia Jaworski (4-2018)

INTERVIEW

Een popbarokalbum? Een barokachtig popalbum? ‘Hush, no more…’ zegt het lied van Purcell. En zo is het ook, want Hush, de nieuwe cd van Nora Fischer en Marnix Dorrestein, is gewoon Hush.

Een belangrijk puntje eerst: het etiketje met de titel erop kan en moet van de cd af. Het geeft geen gepeuter en ook geen scheuren in het hoesje, want het laat moeiteloos los. Wat je dan overhoudt aan de voorkant is alles wat je hoeft te weten: Nora Fischer en Marnix Dorrestein. Ze voeren barokaria’s en -liederen van Purcell, Monteverdi, Vivaldi en anderen uit: ze doen samen de vocals en hij speelt elektrische gitaar. Ongewoon misschien, maar niet geforceerd. Het ging allereerst om intimiteit, zegt  Marnix: “Het was een persoonlijke zoektocht. Bij een nieuw arrangement, dacht ik: oké, hoeveel minder kunnen we nog doen? Stel, ik doe hier alleen de basnoten, wat gebeurt er dan? Soms ontdekten we: nu hoor je echt de context van het lied niet meer. Dan moest er toch weer wat bij. Maar soms konden we nog meer strippen, tot je bijna niks meer overhield.”

Daarbij was het mooi dat Nora op intieme momenten heel hoog en zacht kon zingen, vindt Marnix. Een hogere ligging vraagt echter om vervorming van klanken en leidt soms tot onverstaanbaarheid. Daarom zingt sopraan Nora Fischer de meeste nummers in de wat lagere regionen van haar stem. Nora: “Heel veel muziek van nu – eigenlijk bijna alle stijlen, behalve klassiek – zit in een wat lager register. Mijn allereerste stap bij het benaderen van die nummers was om ze in lagere ligging te zingen. Je komt dan een beetje van het klassieke klankbeeld weg en hebt in dat register ook wat meer mogelijkheden. Het klinkt bovendien voor veel mensen natuurlijker.” Het transponeren van de toonsoorten hield daarbij verband met het uitgangspunt van de oorspronkelijke aria’s: “De tekst moest worden uitgebeeld én verstaan blijven. Pas lang nadat deze aria’s zijn ontstaan werd opera by default onverstaanbaar; maar dat was helemaal niet de bedoeling van de componist.”

Het wordt duidelijk dat Marnix en Nora de liederen dichterbij willen brengen: niet alleen bij een nieuw publiek, maar in principe bij iedereen. Het maken van het album was een ontdekkingsreis, meent  Marnix: “Het was een kick om achter de handigheidjes van de componist te komen: hoe dingen achter elkaar geplaatst worden en hoe ze lopen. Soms was iets dat goed klonk in het origineel, moeilijk in onze vorm te gieten. Een andere keer bleek een stukje dat ik op zich wel leuk vond maar dat me niet zo interesseerde, ineens heel mooi als wij het helemaal afpelden.”

De befaamde Cold Song uit King Arthur van Purcell is een voorbeeld: normaliter gezongen met bibberende stem door de uit het ijs naar boven komende Cold Genius. Zijn bibberen is in de gitaarbegeleiding van Marnix terecht gekomen, terwijl Nora de woorden ongehinderd en in een mooie legatolijn zingt, zonder haperen. “Dat gestotter vind ik heel erg uitgebeeld: hij is bevroren, dus hij stottert. Dan is het zo theatraal dat ik het al half niet meer geloof omdat het zo buitenkant is. Daarom wilden we dat stotteren in de gitaar stoppen en de stem iets angstaanjagends geven.”

Elementen uit genres op elkaar stapelen, zoals bij cross-over gebeurt, was niet het doel: “We hebben ernaar gezocht hoe we het zo klein mogelijk kunnen maken, maar dan vanuit de opvatting van popmuziek en niet zo dat we er pop ‘bijgooien’. We doen deze muziek met onze vingers en onze stembanden van nu.” De nieuwe generatie muziekliefhebbers maakt zich sowieso niet meer druk om gevestigde genregrenzen. Met de komst  van het internet is er een wereld van  mogelijkheden opengegaan; je kunt uit  elke muzieksoort je favoriete stukken  kiezen zonder dat je direct alles van dat  genre leuk hoeft te vinden. “Je kunt alles  zien, als je zou willen”, legt Marnix uit. “Je  hebt overal je cherry pickings en die zet je  bij elkaar. Dan heb je een heel mooie  melange van dingen, die voor mij heel  logisch is.” De gedachte dat de ene kunst op een hoger plan zou staan dan de andere, vindt het tweetal alleen maar frustrerend. “Je kunt overal schoonheid in ontdekken,” zegt Nora, “zolang je er maar voor open staat.” Marnix citeert Oscar Wilde: “There is no such thing as quality in art, there is only good and bad taste.” Het etiketje kan dus van de hoes.

Hein van Eekert (3-2018)

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht